کاربرگ املای کتاب فارسی هفتم درس دوم

غلط‌های املایی این متن را پیدا کنید:

در یکی از سال‌های نوجوانی که کنجکاوی خستگی ناپظیری داشتم، برای فراگرفتن و فهمیدن و به ويژه برای کشف کردن، سری به تبیعط روستا زدم.

روهم چنان قرغ فهمیدن بود که از هیجان می‌لرذید.

من اکنون درست نمی‌دانم که درآن لهضه‌ها تا کجا می‌فهمیدم.

اضمت و جلال و جازبه‌ی خالق را با همه‌ی وجودم لمص می‌کردم.

قرقه‌ی شکوه و اعجاذ زیبایی خلقت بودم که ناگهان نوازش لتیف و خنکی را در لای انگشتان پاهای برهنه‌ام عهثاص کردم.  

آب، این روح مزاب امید و زندگی، تازه نفس جوان ذلال و نیرومند با گام‌های استوار و امیدوار شتابان می‌رفت.

در متن زیر، واژه‌هایی را پیدا کنید که املایشان به صورت غلط نوشته شده است:

کودکان پرنشات گل بوته‌ها و نوجوانان امیدوار زرّت‌ها در گوش نصیم، عامین می‌گفتند. من با غرور و مهربانی و خشنودی، باغ و سحرا را تماشا می‌کردم و در درخت‌ها و بوته‌ها می‌نگریستم.

این نخستین باری بود که در برابر این همه عضمت و بزرگی و در میان این همه آفرینش خداوند، خود را که هنوز نوجوان بودم، بزرگ هص می‌کردم.

به نشانه‌ی احترام و ودا با من خم کرده بود و من در آخرین نقطه‌ی دید که اندک اندک صحرا از نضرم ناپدید می‌شد.

به احساسات خاموش اما سرشار از پاکی و ثفای این طبیعت و سبزه‌های مأصوم پاسخ می‌گفتم.

این بیت سعدی را ذمذمه می‌کردم:

برگ درختان سبز در نضر هوشیار

هر ورغش دفتری ست، مأرفت کردگار